Kwatera prywatna Adres 58-540 Karpacz Nadrzeczna 16/12 karpacz.nocleg@gmail.com www.karpacz-nocleg.prv.pl

Świątynia Wang - średniowieczny kościółek, powstały na przełomie XII i XIII wieku w miejscowości Vang na południu Norwegii. Świątynia została wzniesiona według tradycyjnych wzorców skandynawskiego budownictwa sakralnego, łączących elementy architektury romańskiej z tradycją nordycką. W Karpaczu Górnym kościółek znalazł się w XIX wieku dzięki staraniom hrabiny Fryderyki von Reden z Bukowca. Już po przenosinach dobudowano do niego granitową dzwonnicę, mającą chronić budowlę przed porywistymi górskimi wiatrami. W 1844 r. nastąpiło otwarcie i poświęcenie świątyni, która służy parafii ewangelicko-augsburskiej.

Muzeum Sportu i Turystyki - zlokalizowane w centrum Karpacza, ma swoją siedzibę w górskiej chacie o konstrukcji zrębowo-przysłupowej. Muzeum od 1974 r. przybliża historię regionu karkonoskiego prezentując unikalne eksponaty w trzech działach wystawienniczych: geneza i rozwój turystyki w Karkonoszach, rozwój sportów zimowych w Karkonoszach, środowisko przyrodnicze Karkonoszy. Na szczególną uwagę zasługuje ekspozycja poświęcona Tadeuszowi Różewiczowi - wybitnemu poecie i dramaturgowi związanemu z Karpaczem. Organizowane są również wystawy czasowe tematycznie związane z zakresem działalności muzeum.

Miejskie Muzeum Zabawek - mieści się w Karpaczu Górnym. Prezentuje unikalny w skali światowej zbiór lalek i zabawek z całego świata. Liczy on ponad 2 tys. powstałych na przestrzeni ostatnich 200 lat eksponatów. Najliczniejszą część ekspozycji stanowipodarowana Karpaczowi kolekcja Henryka Tomaszewskiego - twórcy Wrocławskiego Teatru Pantomimy. Zabawki prezentowane są w specjalnie zaprojektowanych i ręcznie malowanych gablotach.

Śnieżka - najwyższy szczyt (1602 m. n.p.m.) Karkonoszy. Masyw Śnieżki tworzy charakterystyczna skalna piramida wznosząca się ponad 200 m nad okoliczne grzbiety. Przez większą część roku panują na niej bardzo surowe warunki atmosferyczne: niskie temperatury, porywiste wiatry, obfite opady deszczu i śniegu. Podczas ładnej pogody ze szczytu Śnieżki roztacza się z niej wspaniały widok na góry i Kotlinę Jeleniogórską. Pierwszego wejścia na Śnieżkę dokonano prawdopodobnie w połowie XV w. Wzniesioną na szczycie kaplicę z 1681 r. poświęcono patronowi przewodników św. Wawrzyńcowi i raz w roku (10 sierpnia) odprawiana jest w niej msza święta. Symbolem Śnieżki jest przypominający spodki i nazywany latającymi talerzami budynek Obserwatorium Meteorologicznego. Punkt Edukacji Ekologicznej - Ekspozycja Meteorologiczna - znajduje się w Wysokogórskim Obserwatorium Meteorologicznym na Śnieżce. Prezentowane w nim są urządzenia meteorologiczne, umożliwiono również zwiedzanie obserwatorium. Z tarasu widokowego można podziwiać rozległą panoramę Karkonoszy.

Letni tor saneczkowy - znajduje się w centrum Karpacza, na stoku Kolorowa. Oferuje zjazd torem o długości 1060 m z prędkością maksymalną 30 km/h. Tuż obok znajduje się całoroczny Alpejski Tor Bobslejowy (ALPINIE-COASTER) pozwalający rozwinąć prędkość 35 km/h na trasie liczącej 800m. Ponieważ konstrukcja torów uniemożliwia wypadnięcie wózków z szyn, zjazd jest całkowicie bezpieczny.

Western City - jest położone między Karpaczem i Ścięgnami. Miasteczko nawiązuje swoim wyglądem i atmosferą do amerykańskich pionierskich osad z Dzikiego Zachodu. Władzę sprawuje w nim Szeryf, po ulicy przechadzają się kowboje i Indianie, wieczorami chadza się do Saloonu, a Bank napadany jest kilka razy w ciągu dnia. Każdy może przejechać się konno, dosiąść mechanicznego byka, wziąć lekcje płukania złota i poczuć się jak na prawdziwym Dzikim Zachodzie.

Dziki Wodospad - to uroczy zakątek położony w pobliżu dolnej stacji kolei linowej na Kopę. Powstał w wyniku spiętrzenia wód rzeki Łomnicy. Spadająca z kilkumetrowej wysokości zimna górska woda, rozpryskując się na kamieniach zapewnia ochłodę w upalne, letnie dni.

Zapora na Łomnicy - obiekt powstał na początku XX wieku po serii katastrofalnych ulew i spowodowanych nimi powodzi. Zapora przeciwrumszowa tworzy niewielki zbiornik wodny, w którym gromadzą się odłamki skał toczonych przez górski potok - Łomnicę. Korona zapory ma 105 m długości i zbudowana jest z granitowych bloków. Prowadzi nią szlak turystyczny.

Krucze Skały - formacja skalna o wysokości do 25 m, położona na prawym brzegu rzeki Płomnicy. Zbudowana z granitognejsu zawierającego niewielkie ilości rzadkich minerałów. Po próbach ich eksploatacji w XIX wieku pozostały dwie sztuczne groty. Obecnie Krucze Skały służą miłośnikom wspinaczki skałkowej, a z ich szczytu roztacza się rozległy widok na Śnieżkę i Karkonosze.

Schronisko Samotnia - jedno z najpiękniejszych miejsc w Karkonoszach. Schronisko leży nad brzegiem Małego Stawu ( głębokość sięga 7,3 m) w dnie polodowcowego kotła. Schronisko jest obiektem zabytkowym zbudowane zostało z budy pasterskiej (wzmianowanej już roku 1760).

Miejsce zaburzenia grawitacji "Trójkąt Bermudzki" - znajduje się w Karpaczu Górnym na ulicy Strażackiej, której fragment sprawia wrażenie, że droga wiedzie pod górę. Zjawisko to polega na tym, że gdy zatrzymamy samochód i wyłączymy silnik, samochód zaczyna toczyć się pod górę wbrew prawom grawitacji.

Ślad Zdobywców. Polscy himalaiści doczekali się swojego Miasta. Jest nim Karpacz. 24 września, w samo południe, na skwerku przy głównej ulicy miasta, zwanym od tego dnia Skwerem Zdobywców odsłonięte zostały ślady butów wyprawowych polskich himalaistów. Urząd Miejski w Karpaczu i Szkoła Górska uhonorowały nie tylko sportową rywalizację ale przede wszystkim konsekwentne realizowanie własnej pasji. Kapituła brała pod uwagę ambitne dokonania, w sztuce jaką jest alpinizm. Liczył się stopień trudności pokonanych dróg, styl wspinaczki, a także stosowanie zasad fair play.

Karkonoski Park Narodowy - Nazwa "Karkonosze" ma długi rodowód. W zbliżonym do dzisiejszego "Korkonotoi" jest już na mapie greckiego geografa Ptolemeusza w II w n.e. Nazwa prawdopodobnie wywodzi się z prastarego pierwiastka "Kar", oznaczającego kamień lub górę (np. Karpaty). Czesi od dawna używają nazwy Krkonose. W użyciu były też nazwy Montes Niviferi (Góry Śnieżne), lub Gigantei (Góry Olbrzymie) - w języku niemieckim Schneegebirge bądź Riesengebirge. W polskich opisach podróżniczych VIII - XIX w. używana jest zarówno nazwa Karkonosze (K. Ujejski, 1847 r.) jak i Góry Olbrzymie (W. Pol, 1847 r.). W wydanym w Warszawie w 1867 roku Atlasie Geograficznym J. Herknera użyto nazwy Góry Olbrzymie. Karkonosze stanowią największy i najwyższy masyw górski w obrębie Sudetów, zajmując wraz z południowym Podgórzem (Podkrkonosi) obszar ok. 800 km2. Obszar właściwych Karkonoszy zajmuje 617 km2, z czego w Polsce leży 177 km2. (28%). Długość całego masywu z pn.-zach. na pd.-wsch. wynosi 36 km, a szerokość z pn. na pd. sięga 20 km. Ponad zrównaną powierzchnią grzbietu (1350 - 1450 m n.p.m.) wznoszą się twardzielowe wzniesienia, będące kulminacją pasma: Śnieżka (1602 m n.p.m.), Wielki Szyszak (1509 m n.p.m.). Strona czeska jest większa i ma bardziej rozbudowany system grzbietów. Granica państwowa biegnie głównym wododziałowym grzbietem. Na zachodzie Przełęcz Szklarska (886 m) oraz doliny Kamiennej, Mielnicy, Mumlawy i Izery oddzielają Karkonosze od Gór Izerskich. Na wschodzie Przełęcz Lubawska (516 m) oddziela Karkonosze od Vranich i Javorich hor i obiżenia Broumova. Północna granica Karkonoszy jest bardzo wyraźna. Tworzy ją morfologiczna krawędź Pogórza Karkonoskiego na linii Piechowice - Sobieszów - Sosnówka Dolna - Kowary. Granicę południową, najmniej wyraźną można poprowadzić wzdłuż linii: Jilemnice - Wrchlabi - Mlade Buky.

W obrębie Karkonoszy wyróżnia się: Pogórze Karkonoskie, Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny, Grzbiet Kowarski, Grzbiet Lasocki, Grzbiet Czeski, Grzbiety Południowe i Podgórze Karkonoskie. Karkonosze są najbardziej wietrznym obszarem w Polsce. Przeważają tu wiatry pd.-zach., pd. i pn.-zach., nierzadko osiągające prędkość huraganu (30-50 m/s), częste są wiatry fenowe ( w Tatrach zwane halnymi ); występują średnio 130 dni w roku, najczęściej jesienią i latem. Wiejące od południa wiatry fenowe podwyższają temperaturę w niższych partiach gór, obniżają wilgotność powietrza, redukują zanieczyszczenie atmosfery i zmniejszają zachmurzenie. Częstym zjawiskiem w szczytowych partiach Karkonoszy jest mgła. W 1961 roku zanotowano 261 dni z mgłą, z czego 71 dni trwała ona bez przerwy całą dobę. W rekordowym pod tym względem 1941 roku było aż 336 dni z mgłą!

Karkonoski Park Narodowy KPN powstał w 1959 roku. Zajmuje obszar 5564 ha i rozciąga się od Mumlawskiego Wierchu na zachodzie po przełęcz Okraj na wschodzie. Trzon KPN stanowi główny grzbiet Karkonoszy, przede wszystkim w strefie górnoreglowej i subalpejskiej. Ponadto w skład Parku wchodzą dwie enklawy: Wodospad Szklarka i Chojnik. Szata roślinna w Karkonoszach Jest typowa dla sfery umiarkowanej, wzbogacona jest przez relikty epoki lodowej i relikty alpejskie, do których należą m.in.: gnidosz sudecki, malina moroszka, wierzba lapońska, wełnianeczka alpejska, śledziennica naprzeciwlistna, wszewłoga górska, kuklik górski i wiele innych. Wśród roślin, których zasięg nie wykracza poza obszar Karkonoszy wyróżnić należy: jarzębinę sudecką, dzwonek karkonoski, skalnicę śnieżną. W Karkonoszach występują 4 strefy roślinności: regiel dolny i górny, strefa subalpejska i alpejska. Fauna Karkonoszy Została silnie zubożona przez działalność człowieka. Wytępiono zupełnie niedźwiedzie, żbiki, orły przednie i puchacze. Obecnie powszechnie występują: dziki, jelenie, sarny, muflony, borsuki, lisy, kuny, łasice, tchórze, wiewiórki i ryjówki górskie (jedyny przedstawiciel alpejskiej fauny wśród ssaków Karkonoszy). Z ptaków typowo wysokogórskich występują: drozd obrożny, płochacz halny i świergotek. Do ptaków drapieżnych zalicza się m.in. myszołowa, kanię, krogulca, jarzębia rzadziej sokoła wędrownego.